Zabawa, bliskość i relacja, czyli kalendarz adwentowy dla dzieci i rodziców – Krystyna Ułamek

Czy Twoje dzieci uwielbiają kalendarze adwentowe? Moje tak i zawsze się o nie upominają. Ze sklepowych półek krzyczą czekoladowe potwory na 24 dni, a w necie aż roi się od super hiper pomysłów na własnoręcznie wykonane kalendarze, od sierpnia, po nocach. Nie jesteś też przekonana do kupowania małych plastikowych drobiazgów, które za moment wylądują na podłodze w stercie innych zabawek. I nie daj boże jeszcze na nią staniesz w nocy.

Szukałam pomysłu, który będzie pasował do mojej rodziny i wartości. Czyli mało czasu, bezkosztowo i bezcukrowo. I tak narodził się pomysł Poruszonego Kalendarza Adwentowego dla dzieci i rodziców.

Podrzucam Ci 24 pomysły na Dobrą Zabawę, czyli Kalendarz Adwentowy dla dzieci i rodziców. Możesz dopasować go do swojej rodziny:)

1. Naleśnik – dziecko kładzie się na podłodze i zawijamy je w koc, jak naleśnik. A potem wyrabiamy ciasto, rozsmarowujemy na patelni, przekładamy na drugą stronę… Smarujemy naleśnik nadzieniem – i tu pytamy dziecko z czym on ma być.
2. Autoportret – i tu będziemy potrzebować duży kawałek papieru, aby odrysować całe dziecko. I drugi kawałek, aby dziecko odrysowało Ciebie. Polecam szary papier (na dorosłą osobę przynajmniej dwa arkusze, można je skleić taśmą). Zaznaczamy miejsca, które lubimy w naszym ciele. Można kredkami, mazakami, farbami, bibułą, włóczką, piórkami …, czym tam chcecie. Ważne, aby to była wymiana, czyli każdy mówi o tym, co lubi w swoim ciele. Jeśli pojawiłyby się głosy, że czegoś dziecko w ciele nie lubi, to warto porozmawiać o tym, nie zaprzeczać, nie unikać.
3. Rzeźby – pod kocem. Jedna osoba przybiera jakąś pozycję i jest przykryta kocem. Druga osoba próbuje tą rzeźbę odwzorować. I potem zmiana.
4. Tańce wygibańce – włączcie ulubiony utwór Twojego dziecka i zatańczcie do niego. A potem ty zaproponuj swój ulubiony.
5. Rodzinny zaprzęg – dziecko siedzi, leży, czy przybiera jakąkolwiek, byle bezpieczną, pozycję na kocu, a Ty łapiesz za rogi brzeg i ciągniesz dziecko po podłodze. To niesamowicie rozluźnia (oczywiście tą osobę, która jest ciągnięta). Możecie spróbować się zamienić.
6. Rozpakowywanie prezentu – siadasz i obejmujesz kolana rękami, w takiej zamkniętej pozycji, zupełnie jak paczka. Zadaniem dziecka jest Cię rozpakować. Stawiasz taki opór, aby dziecko musiało włożyć wysiłek w to zadanie, ale nie taki, żeby dziecko nie dało rady. Potem możecie się zamienić. I tu znów ważne jest odpowiednie dopasowanie siły.
7. Wytrzepywanie – możecie sobie włączyć dynamiczną, energiczną muzykę, albo bez muzyki. Strzepywanie najpierw jednej ręki, potem drugiej, potem obu naraz, nogi, drugiej nogi. Możesz zapytać, czy da się wytrzepać obie nogi na raz? A czy można wytrzepać plecy, tak otrzepać się, jak pies się otrzepuje po wyjściu z wody. Biodra? Brzuch? Czy coś jeszcze można wytrzepać? Co się zmieniło w ciele? Na jaki ruch teraz każdy z Was ma ochotę?
8. Dziwne kroki – zacznijcie od chodzenia i zwrócenia uwagi na kontakt stóp z podłogą. A jak jeszcze można stawiać stopy? Na krawędziach? Na bokach? Piętach? Palcach? Jakie dziwne kroki, sposoby chodzenia możecie wymyślić? Jedna osoba wymyśla, a reszta naśladuje. I potem inna osoba…

9. Stopy – zasoby – odrysujcie swoje stopy na kartonie. Wypiszcie, zaznaczcie symbolami swoje mocne strony, zasoby, co lubicie, w czym jesteście dobre/dobrzy. Powiedz swojemu dziecku, co w nim/niej lubisz, co lubisz z nim/nią robić. Zapytaj o to samo. Ważne, że nie tylko dziecko robi zadania. Uczestnicząc w nich modelujesz pewne rzeczy. Możecie teraz ozdobić Wasze stopy i zrobić z nich ozdoby na choinkę. Może warto mieć taką przypominajkę w zasięgu wzroku na trudniejszy moment?
10. Ulubiony bohater – ucieleśnij swojego ulubionego bohatera. Jak się porusza? Jak chodzi? Co robi? Możesz odzwierciedlić ruch Twojego dziecka. Możesz też ucieleśnić swojego ulubionego bohatera z dzieciństwa. A jeśli nie ulubiona postać, to może zwierzę?
11. Masażyki żywiołami – dziecko kładzie się w wygodnej pozycji na podłodze, na jakimś milutkim, cieplutkim kocyku. Ty będziesz je masować. Zapytaj, którą część ciała? Czy całe ciało? I jakim żywiołem? I potem dalej możesz doprecyzowywać. Jeśli powie, że to np. ogień – czy to ognisko, czy świeczka, a może błyskawica,…? A może to się zmienia, może w różnych częściach ciała jest różnie? A może teraz innym żywiołem? Dotykaj dziecka, ale też ruch możesz wykonywać w niewielkiej odległości. Zazwyczaj czujemy coś, co jest bardzo blisko nas, nawet jak tego nie dotykamy. A potem się zamieńcie. To doświadczenie jest o granicach: tych fizycznych, czyli granice ciała, ale też co jest przyjemne, czego potrzebuję.
12. Wewnętrzna pogoda – jeśli nasz nastrój byłby pogodą lub krajobrazem, to jaki byłby na ten moment. Wyraź to poprzez ciało: postawą, ruchem. Kiedy jedna osoba wyraża swój nastrój, pozostali odzwierciedlają. Można zapytać się, jak się czujesz w tej czyjejś pogodzie?
13. Lustro – stajecie naprzeciwko siebie, jedna osoba się porusza, a druga odzwierciedla ruch. Potem się zamieniacie. A potem nadal jesteście naprzeciwko siebie, ale każdy w innym ruchu. Co było łatwe? A co trudne? Czy przyjemniej było podążać, czy prowadzić?
14. Usypianka – możesz włączyć jakąś relaksującą, wyciszającą muzykę, możesz głaskać dziecko po plecach, mówić wolno przyciszonym głosem. „Twój oddech zaczyna zwalniać. Powieki stają się ciężkie. A może Twoje nogi są jeszcze pełne biegania? A w głowie kotłują się różne pomysły? Wygodnie mościsz się w łóżku. Powoli zaczynasz odpływać w krainę snów. Przed Tobą rozciąga się woda. Jest spokojna i łagodna. Obok stoi łódka, do której wsiadasz. I płyniesz na Wyspę Dobrych Snów. Łódka łagodnie kołysze. Inne dzieci też tam płyną. Cumujesz łódkę. I schodzisz na ląd. Piasek jest przyjemnie ciepły pod Twoimi stopami. A Twoim oczom ukazuje się piękny i kolorowy ogród, w którym rosną dobre sny. Możesz je sobie pooglądać i wybrać sen, który chcesz śnić tej nocy…”. To jest propozycja, zarys struktury. Puść wodzę swojej fantazji. Możesz dokładać takie elementy sensoryczne, jak kołysanie łódki, ciepły piasek, łagodny wiaterek na twarzy. Mają takie działanie relaksujące. Życzę Wam dobrych snów!
15. Przepływ – poruszajcie się z jakością wody. Woda wypełnia nasze ciało. Ale też jest jej dużo dookoła: jezioro, rzeka, deszcz, burza, śnieg, wodospad… Odwiedźcie różne jakości wody. Jaka jest dla Was najprzyjemniejsza? Czy taka sama dla wszystkich?
16. Anielskie skrzydła – gdybyśmy byli ptakami, lub aniołami, to gdzie te skrzydła by nam wyrastały. Poruszajcie tymi częściami ciała. Dzięki tym skrzydłom, gdzie byście sięgali? Jakie macie marzenia? Narysujcie na kartonie obrys skrzydeł i wytnijcie je. Wypiszcie na nich swoje marzenia i cele. Możecie je też zaznaczyć symbolami, rysunkami. Ozdóbcie te skrzydła, jak Wam podpowiada wyobraźnia.
17. Latający dywan – rozłóżcie Wasz ulubiony kocyk, który zamienia się w latający dywan. Dokąd lecicie? Jaki jest ten lot? Jak się wzbijacie w powietrze? Lecicie szybko? Wolno? Co jest pod wami? Czy mijacie ptaki? Chmury?
18. Stop! – Włączcie sobie muzykę do tańca, jaką lubicie. Wprowadźcie zasadę, że jak jedna osoba się zatrzyma, to pozostali też się zatrzymują najszybciej jak to możliwe. Zwróćcie uwagę w jakich pozycjach złapało Was to zatrzymanie. Potem możecie wprowadzić element decydowania: widzę, że ktoś się zatrzymał i czy chcę do niego dołączyć, czy jednak pozostanę w ruchu.
19. Przepychanki – siadacie i opieracie się plecami. Jedna osoba przepycha drugą na drugi koniec pomieszczenia. I potem zamiana. Chodzi o dostosowanie siły, jak w „Prezencie”.
20. Tor przeszkód – zbudujcie z różnych przedmiotów i Waszych ciał tor przeszkód. A potem spróbujcie go pokonać!
21. Ucieleśnij słowo – jedna osoba mówi słowo (może być związane ze świętami), a pozostali je ucieleśniają – pokazują ruchem lub pozycją ciała, można też wydawać dźwięki 😉
22. Co robią emocje – każdy z domowników ucieleśnia emocję, np. złość, radość, smutek, lęk,… możecie się poprzyglądać, czy tą samą emocję wyrażacie tak samo. Możecie popróbować czyjś ruch. Możecie też ułożyć taniec złożony z różnych emocji i dołączyć przejścia pomiędzy nimi. Jak te emocje zmieniają się jedna w drugą. Zupełnie, jak w życiu 😉
23. Pierniczkowe ciała – układacie rzeźbę z czyjegoś ciała. Jedna osoba – rzeźba-pierniczek stoi i pozwala (chyba, że na coś nie ma ochoty) kształtować za pomocą dotyku i ruchu swoje ciało. Rzeźbiarze zwracają uwagę na zakresy ruchu, aby nie sprawić bólu. Jak rzeźba-pierniczek jest już gotowa, możecie sprawdzić, czy budzi jakieś skojarzenia. Czy ta pozycja jest wygodna? I potem zmiana.
24. Choinka – zabawa z dotykiem i impulsem. Jedna osoba jest choinką, a druga zakłada na nią wyimaginowane ozdoby. Ubierając choinkę dotyka ją w różnych częściach ciała i mówi, co zakłada. Jak Choinka na to reaguje? Choinka zwraca uwagę, czy ma ochotę odpowiedzieć na ten dotyk. Strzepnąć ozdobę, albo jakoś się poruszyć, a może to jest przyjemne.

Dobrej zabawy!

Trzymajcie się ciepło 🙂

Krysia